Financieel Dagblad – Die éne kans (Onno Aerden over FWIS ceremonie)

Het vrouwtje stapt naar voren, het oogverblindend witte podium op.

FWIS

De avond draait om haar, en haar vier collega-wetenschappers; ze worden geëerd met de prestigieuze ‘For Women in Science Award’ die cosmeticamerk L’Oréal en de Unesco jaarlijks uitreiken.

Alleen de absolute wereldtop komt voor deze onderscheiding in aanmerking, heeft de juryvoorzitter, zelf Nobelprijswinnaar, zojuist gezegd – niet zo verwonderlijk, de vijf laureaten ontvangen ieder een ton voor hun onderzoek en wereldwijde aandacht bovendien. Maar die glans is heel ver weg zodra plantenbiologe Segenet Kelemu uit Ethiopië haar keel schraapt. ‘Ik groeide op in een dorpje in een uithoek van mijn land’, begint ze. ‘Tijdens mijn hele jeugd was daar geen water en geen elektriciteit.’ De zaal is meteen muisstil.


‘Daarbij kwam’, vervolgt ze, ‘dat alleen de mooie meisjes werden uitgehuwelijkt. Daar was geen sprake van in mijn geval.’

Ik zit ergens in de imposante zaal, met rijk beschilderde muren waarop namen van grote denkers prijken en plafondschilderingen waarbij die in het Paleis op de Dam verbleken. Ik kijk naar de spreekster, die nu naar de microfoons buigt. Maar ze ís mooi! Frêle, haar zwarte ogen vriendelijk maar vastberaden.

Ik zie haar lopen, een meisje in het gloeiend hete zand, twee jerrycans in haar handen, ze heeft water gehaald, vijftien kilometer verderop.

Wat moet ze tijdens zo’n wandeling hebben gedacht? Waarover fantaseerde ze? Toch zeker niet dat ze hier nu zou staan, erkend als een van de meest vooraanstaande vrouwelijke onderzoekers van de wereld?

‘Er was een Nederlander die wel met me wilde trouwen’, vervolgt ze, haar stem ingetogen nu. ‘Maar hij verdween weer. Op tijd, kunnen we achteraf wel vaststellen.’

Gelach in de zaal, ik kijk naar de landgenoten naast me. Die blijven stil.

‘Daardoor ontstond de ruimte om mijn dromen vorm te geven. Maar als mijn ouders mij de kans niet hadden gegeven om naar de enige universiteit te gaan die Ethiopië toen kende…’ Ze hoeft haar zin niet af te maken.

Ineens is de statige bijeenkomst, met de canapés en de champagne, geconcentreerd tot deze dubbele essentie: het gaat om talent – en die éne kans.

De universiteit bleek slechts een opstapje tot een carrière die Kelemu de hele wereld over bracht. Inmiddels zorgen haar bevindingen ervoor dat duizenden Afrikaanse en Latijns-Amerikaanse boeren betere oogsten hebben en miljoenen mensen beter kunnen eten.

Dan sluit ze haar dankwoord af. ‘Vrouwen, waar ook ter wereld. Bepaal je doelen en streef ze vervolgens onophoudelijk na. Laat niemand je wijsmaken dat je het niet kunt. Wetenschap is niet voorbehouden aan ultra­slimme mensen of halve gekken. Als ik het kan, kunnen jullie het ook.’

Na deze woorden verlaat de gelauwerde professor het podium en pas dan zie ik haar schitterende gewaad, een glimmend stipje tegen het enorme witte decor.

Wat is deze kleine vrouw onvoorstelbaar groot.

‘Ik groeide op in een dorpje in een uithoek van mijn land, zonder water en elektriciteit’

 

Onno Aerden

zaterdag 05 april 2014, 00:00
update: zaterdag 05 april 2014, 11:51

De column: http://fd.nl/fd-persoonlijk/man-van-de-wereld/507361-1404/die-ene-kans

<a href="http://fd viagra super actif.nl/fd-persoonlijk/man-van-de-wereld/507361-1404/die-ene-kans#”>

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Comments are closed.